Udar mózgu to nagłe zaburzenie krążenia mózgowego, które prowadzi do uszkodzenia części tkanki mózgowej z powodu niedotlenienia.

Dzieje się tak w 80% w wyniku zatkania tętnicy mózgowej przez zakrzep lub zator. Taki udar nazywamy niedokrwiennym. Rzadziej występuje udar krwotoczny, potocznie nazywany wylewem. Spowodowany jest pęknięciem naczynia krwionośnego i wylaniem się krwi do mózgu. W obu przypadkach następuje obumieranie komórek mózgowych w obszarach zaopatrywanych przez te naczynia.

Najczęstszym skutkiem udaru jest niedowład połowiczy prawo lub lewostronny. Dotyka on nie tylko kończyn po stronie porażonej, ale również część tułowia. Strona niedowładu zależy od niedokrwionej półkuli mózgu i jest do niej przeciwstawna. Gdy niedokrwiony ośrodek znajduje się w prawej półkuli mózgu niedowład obejmuje lewą stronę ciała i odwrotnie. Udarom prawej półkuli mózgu najczęściej towarzyszy afazja- niemożność wyrażania myśli słowami.

Skutkiem niedowładu jest zaburzenie funkcji motorycznych. Chwytanie i manipulowanie przedmiotami, chodzenie. Ale często też siedzenie, wstawanie, przesiadanie się czy obracanie w łóżku. Czynności, na które przed zachorowaniem nie zwracaliśmy uwagi, stają się trudne lub niemożliwe do zrobienia.

Nie. Raz uszkodzone komórki nie odżyją. Ale mózg jest cudem natury. Zachodzi w nim niesamowity proces zastępowania zniszczonych komórek przez komórki sąsiadujące. Powstają nowe połączenia nerwowe, włączają się uśpione komórki nerwowe. Proces ten nazywamy plastycznością mózgu.

Aby proces plastyczności był efektywny i skutkował odzyskaniem utraconych umiejętności, musi być sterowany i stymulowany. Tylko praca wykonywana przy pełnym zaangażowaniu i uwadze, wielokrotnie powtarzana, może skutkować poprawą stanu funkcjonalnego pacjenta.